„Misery” - sektakl/ a spectacle

„Jestem Twoją największą fanką. Tak, na pewno jestem. I uwierz mi, drugiej takiej nie ma”.

Ranny w wypadku autor popularnej serii romansów zostaje uratowany przez mieszkającą na uboczu kobietę. Troska i opieka gospodyni kończy się, gdy czyta ona maszynopis jego nowej powieści… Twórcy BARAKAH przenieśli na deski teatralne kultowy thriller psychologiczny Stephena Kinga „Misery”.

Przenieśli akcję z lat 80. w czasy współczesne, czyli świat XXI wieku pełen hejtu, nękania, stalkerów, bo dziś przecież każdy z nas może mieć swojego psychofana. Sztuka to już nie tylko treść i forma, ale jej odbiór. Odbiorcy przez filtry emocji interpretują kolejne dzieła sztuki, swe interpretacje doprowadzając do granic absurdalnych wyobrażeń, przez co interpretacji jest wiele, ale czy każda jest bezpieczna? Czy w ogóle istnieje granica interpretacji i kiedy odbiorca przekracza ją, wchodząc na ryzykowną ścieżkę szalonej utraty poczucia rzeczywistości? Gdzie kończy się sztuka, a zaczyna życie, gdzie kończy życie, a zaczyna sztuka? Czy takie rozróżnienie wciąż istnieje? I czy naprawdę wszystko powinniśmy traktować tak serio?

"I am your number one fan. Yes, I certainly am. And believe me, there is no other like it."

Injured in an accident, the author of a popular series of romances is rescued by a woman living in a remote area. Her care and concern ends when she reads the typescript of his new novel ... BARAKAH's creators have brought Stephen King's cult psychological thriller “Misery” to the theatre stage.

They’ve moved the story from the 1980s to the present day – a 21st-century world full of online abuse, harassment and stalkers, because these days, after all, any one of us could have a creepy fan. Art is no longer just about content and form, but about its reception. Viewers interpret works of art through the lens of their emotions, pushing their interpretations to the limits of the absurd; as a result, there are many interpretations, but are they all safe? Is there a limit to interpretation at all, and when does the viewer cross it, embarking on a risky path of frantic loss of a sense of reality? Where does art end and life begin, where does life end and art begin? Does such a distinction still exist? And should we really take everything so seriously?

Więcej

Źródło: materiały organizatora